Get Adobe Flash player
STRONA GŁÓWNA Toruń Ratusz Staromiejski w Toruniu

przewodnik po Toruniu - Benon Frąckowski

Przewodnik po Toruniu

Benon Frąckowski

Ur. 16 lutego 1931 r. Od 1939 roku mieszkaniec Torunia. 12 września 1960 roku zdał egzamin na przewodnika turystycznego Torunia. Przez 20 lat pełnił obowiązki prezesa Koła Przewodników a następnie Oddziału Przewodnickiego. Autor książki „Legendy toruńskie” i wielu artykułów o tematyce toruńskiej, które zostały wydrukowane w prasie lokalnej.

Oprowadzanie wycieczek po Toruniu (grupy polskie i niemieckie) - tel. 691-059-945

 

Ratusz Staromiejski

Wśród zachowanych w Polsce obiektów architektury gotyckiej Ratusz Staromiejski w Toruniu należy do najwspanialszych. Zwyczajem średniowiecznych miast, już w roku 1259 na centralnym placu Starego Miasta zaczęto budowę ratusza. Zbudowano wówczas sukiennice, kramy kupieckie, ławy chlebowe i sądowe oraz wagę. Zespół ten powstał na planie prostokąta z dziedzińcem pośrodku.

Ratusz w obecnym kształcie zbudowany został dopiero w latach 1391-1399 na miejscu starych budynków (zachowano przy tym dawny plan i wieżę, którą podwyższono w 1385 roku). Mieściły się w nim: w piwnicach winiarnie i składy towarów, na parterze hale targowe i sąd, na piętrze izby rady i wielka sala recepcyjna. Ratusz był siedzibą rady, miejscem doniosłych wydarzeń i uroczystości m.in. obrad sejmów polskich - 1520, 1576, 1626. Tu w roku 1454 Kazimierz Jagiellończyk przyjmował hołd od miasta Torunia i rycerstwa ziemi chełmińskiej. Odtąd staje się rezydencją odwiedzających miasto królów polskich. W 1602 roku podjęto uchwałę podwyższenia całego budynku o jedno piętro. Nie naruszając pierwotnego stylu, architekt Antoni van Obergen kontynuuje myśl kompozycyjną średniowiecznego budowniczego, zachowując ogólny kształt budynku i dawne proporcje, łagodzi zbyt surową bryłę elementami typowymi dla renesansu.

 

Rok 1703 jest dla ratusza tragiczny. W czasie oblężenia szwedzkiego zostaje całkowicie zniszczony. Pozostają tylko wypalone mury. Po wojnie, która jest przyczyną upadku gospodarczego miasta, brak jest środków finansowych na odbudowę ratusza poza drobnymi remontami i zabezpieczeniami. Decyzje o jego odbudowie podjęto dopiero w 1722 roku a uroczyste przekazanie magistratowi nastąpiło w szesnaście lat później. Odbudowany ratusz w swojej bryle zachował dawny charakter, również układ i funkcje wnętrz uległy zmianom. Nowe pomieszczenia ponownie ozdobili toruńscy rzemieślnicy wykonując kamienne portale o formach późnobarokowych. W XIX wieku po drugim rozbiorze Polski, pruscy komisarze rządowi likwidują samorząd, przystosowując dawne pomieszczenia do użytku administracji miejskiej. W roku 1861 założono muzeum miejskie. Po odzyskaniu niepodległości, w latach międzywojennych, z ratusza usunięto ostatnie sklepy, niektóre pomieszczenia zajęła Konfraternia Artystów założona przez Juliana Fałata i Artura Górskiego, która po wybuchu II wojny światowej była ośrodkiem życia artystycznego Torunia. Wkrótce po wyzwoleniu miasta w 1945 roku budynek ratusza przekazano muzeum miejskiemu, gdzie we wrześniu 1946 roku otwarto pierwsze wystawy. W latach 1957-1964 podjęto wielkie prace remontowe oraz związane z adaptacją ratusza do nowych celów. Objęto przy tym troskliwą konserwacją wnętrza i detale architektoniczne, dokonano cennych odkryć. Prace te przywróciły ratuszowi jego rangę wśród najwspanialszych zabytków architektury.

Benon Frąckowski - przewodnik po Toruniu